MAVİ’NİN ÇOCUĞU

Saçı dağınık

     Sakalı gür..

         Gülüşleri hürriyet taşıyor topal gönlüme.

Bizim çocuk yürüdü mü,

    Kırk yıllık mahpus duvarları,

        Açılıyor gökyüzünün maviliklerine..  

Çıktı mı şehrin ortasına,

     Yetim sokak çocuklarının abisi oluyor…

Soğuk kış akşamlarında,

       Şehrin üşüyen yoksullarına umut oluyor..

Bizim çocuk bir masaya oturdu mu,

      Yaşayan bütün efsanelerin bedeni oluyor..

Çakal sofrasında aç kalan yetim çocuğa,

     Bayram abisi oluyor.

Oturdu mu gönül taburesine,

      Yağmurlar yağıyor çöllere…

Adı bilinmeyen şehirlerde,

     Pusula oluyor gönlüme..

Ayakkabı boyayan çocukların,

     Bitmeyen boyası oluyor..

Kaldırım çocuklarının,

      Gökyüzündeki pamuk şekeri oluyor..

Terazisi şaşmış dünyanın adaletine,

      Korkusuz yürek oluyor..

Bizim çocuk güldü mü ihtilal

      Sustu mu korku bürüyor koca semti..

Bizim çocuk çıktı mı şehrin göbeğine,

     Ölüm orucu tutan evler

          Uyandılar bayram sabahına..

 

Betül ÇÖRDÜK

Leave a Reply

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Araç çubuğuna atla